Autorka przedstawia terminy typu entropia, zakrzywienie czasoprzestrzeni i inne w sposób zrozumiały nawet dla dzieci. Co najważniejsze bohaterowie książki dociekają, robią eksperymenty i wyciągają wnioski. Książka ta uczy myśleć. Najbardziej mi się podobało opowiadanie o myszy mieszkającej u Schrödingera i zastanawiającej się co on zrobił ze swoim kotem.
Lektor
Piotr Borowski, który czyta tą książkę to nie ja. Mamy te samo imię i nazwisko, ale ja jestem trochę starszy. Pan Piotr czyta ciekawie i dzieci słuchają z zainteresowaniem. Ma praktykę, bo czytał już wiele pozycji dla dzieci. Z drugiej strony sposób w jaki to robi nie jest denerwujący dla dorosłych - każdy może go posłuchać. Warto wspomnieć, że nagrywał także dla PZN (Piotr_Borowski - wikipedia.pl).
Wady
Książka porusza naprawdę trudne tematy, których nie rozumie wielu dorosłych. Niestety powoduje to niechęć do tej książki, która mogłaby pomóc ich dzieciom. Ludzie wychodzą z założenia, że to za trudne dla nich więc na pewno także dla dziecka. Warto więc może napisać, że książka ta ma nie tylko przekazać wiedzę, ale przede wszystkim zainteresować dziecko poznaniem świata, zachęcenia go do zadawania pytań, do krytycznego myślenia, eksperymentowania itd. itp.
Podsumowanie
To nie jest podręcznik fizyki dla dzieci. Książka ta pokazuje dzieciom wierzchołek góry (naszej wiedzy o świecie), a robi to w taki sposób, że dziecko chce dowiadywać się więcej. Dorośli, którzy nie znają fizyki mogą go potraktować jako ciekawy wstęp do fizyki, a ci którzy znają dowiedzą się jak w ciekawy sposób wyjaśniać te niesamowicie trudne zagadnienia językiem, które zrozumie paroletnie dziecko.
Młody sierota wychowywany przez rodzinę ciotki i terroryzowany przez całą rodzinę (szczególnie kuzyna Dudleya) dowiaduje się w wieku 11 lat o swoim pochodzeniu. Główny bohater (Harry Potter) a wraz z nim czytelnik poznaje ukryty świat czarodziejów a szczególnie Hogwarts (szkołę magii). Dowiaduje się też dlaczego został sierotą i że ten który zabił jego rodziców już raz próbował zabić samego Harrego.
Krytyka
Seria spotkała się z ogromną krytyką środowisk chrześcijańskich, które zarzucały autorce propagowanie magii. Niestety jak to często bywa krytykanci nie zadali sobie trudu przeczytania książki. To prawda, że Harry dowiaduje się, że jest czarodziejem i idzie do szkoły magii. Ale szkoła jest opisana jak typowa public school w Wielkiej Brytanii z poddziałem na domy oraz typowymi zachowaniami uczniów. Harry uczęszcza na lekcje, które jak to często bywa w szkole są nudne i stara się (jak wielu uczniów) nie przemęczać się nauką. Trudno więc powiedzieć, że książka zachęca do magii. Magia jest przedstawiona jako coś zwykłego, momentami nudnego. Uczniowie to kujoni jak Hermione i inni, którzy wcale się nie palą do nauki.
Za co sam bym skrytykował książkę to fakt, że podobnie jak inne pozycje dla młodych przedstawiają nastoletnich bohaterów mądrzejszych od otaczających ich dorosłych. No, ale tak chyba jest we wszystkich współczesnych książkach dla młodzieży i dzieci.
Szkolne przygody czy kryminał?
W zasadzie jest to typowa książka o przygodach ucznia w szkole i jak w tego typu książkach mamy tutaj typowe schematyczne postacie występujące w tego typu powieściach. Jest np. wróg głównego bohatera, jest nauczyciel tyran, jest postać alkoholika o złotej duszy.
Z drugiej strony jej treść to typowy kryminał. W niemal każdej z tych powieści wątek szkolny to tło dla rozszyfrowania zagadki, kto z otoczenia (np. nauczycieli) jest śmierciożercą (poplecznikiem Voldemorta). Przez większość czasu Harry wraz z dwójką przyjaciół dyskutuje rozważając ostatnie wydarzenia i stara się rozwiązać tą "kryminalną" zagadkę. Co mi się w tych książkach podobało to fakt, że ani razu nie udało mi się przewidzieć rozwiązania.
Lektorzy
Książkę po polsku przeczytało dwu lektorów: Piotr Fronczewski i Jacek Kiss. Pierwszy czyta ze zbytnią dla mnie teatralnością (może dzieci to lubią). Drugim lektorem jest fenomenalny Jacek Kiss, lektor który przeczytał już wiele książek. W mojej opinii zdecydowanie lepszy.
Po angielsku też są dwie wersje. Przeczytało ją dwu lektorów: Stephen Fry i Jim Dale. Po lewej porównanie (najpierw Dale potem Fry). Obaj są fenomenalni. Ja ostatecznie wybrałem Stepehna Frya, bo czyta on w brytyjskim angielskim, a Jim Dale w amerykańskim, a ja wykorzystywałem tą serię do nauki angielskiego.
Nauka angielskiego
Ja przy pomocy tych książek uczyłem się angielskiego i wydaje mi się, że się świetnie do tego nadają. Mamy tutaj zarówno właściwy angielski jak i gwarowe skracanie (w wykonaniu Hagrida). Kiedy ja zaczynałem swoją przygodę ze słuchaniem po angielsku Harrego Pottera nie rozumiałem co np. oznacza "pile of wellingtons" na podwórku Weasleyów. Wiedziałem, że to "góra czegoś", bo wellingtons kojarzyło mi się tylko z generałem, który pokonał Napoleona pod Waterloo. Wychodziłem z zasady, że jak słowo pojawiało się kilkakrotnie to szukałem go w słowniku i tak było właśnie ze słowem: wellingtons - kalosze.
Nie mogę więc zrozumieć ludzi, których zachęcam do tej metody nauki, a którzy mówią, że słabo znają angielski. Przecież gdyby znali dobrze to nie musiałbym ich zachęcać do nauki. A taka nauka uczy słówek użytych w zdaniach, a więc od razu we właściwym kontekście.
Podsumowanie
Jeżeli lubisz książki o szkole. Np. powieści Niziurskiego to tutaj znajdziesz bardzo podobną tematykę. Podobnie miłośnicy kryminałów, zagadki tutaj podane naprawdę wciągają. Autorka napisała zresztą ostatnio także kryminał dla dorosłych czym dowiodła, że to jest jej nisza i że jest w tym dobra: Wołanie kukułki.
Wprawdzie jak pisałem powyżej bohaterowie są początkowo dość schematyczni i prości. Z czasem (w kolejnych tomach) nabierają głębi i nawet Fred i George Weasley ze zwykłych szkolnych rozrabiaków w tle głównej akcji przeistaczają się w pełnokrwiste postacie z własnymi wątkami w książce.
Wielu ocenia serię po filmach, które były dość słabe. Powtarzanie "książka jest o wiele lepsza" to cliche, ale cóż zrobić, jest tak i tym razem.
Gdzie kupić
To jedna z tych książek, które zrobiły naprawdę oszałamiającą karierę, a autorka szalenie się wzbogaciła. Jednocześnie chyba właśnie z wyżej wymienionego powodu trudno dostać elektroniczną wersję tej serii. Np. dopiero niedawno wydano ebooki po angielsku. Niestety rynek nie znosi próżni i tam gdzie nie docierają wersje oficjalne królują piraci.
Podobnie jest z audiobookami. Wystarczy wpisać w wyszukiwarkę tytuł i słowo "audiobook" aby dostać linki do nielegalnych wersji. Winny jest tutaj chyba polski wydawca, czyli Media Rodzina. Kolejne wydawnictwo, które nie potrafi się odnaleźć w nowej rzeczywistości i nie zarabia tam gdzie by mogło. Opis książki i dostępnych formatów pozostawia wiele do życzenia. Najłatwiej chyba skorzystać z innych stron. Np. można kupić polską wersję językową na stronie shop.pottermore.com.
Piętnastoletniego Willa poznajemy w dniu, w którym zostanie zdecydowane kim zostanie w przyszłości. Zostaje przyjęty do tytułowych zwiadowców, tajemniczej grupy ludzi owianych legendą. Jest to pierwsza część serii Zwiadowcy.
Książka jest napisana głównie do młodych ludzi. Przetestowałem na moich (14 i 17) - podobało im się. Mi szczególnie podobał się humor w tej książce. Słuchałem wyprowadzając psa - ludzie się chyba za mną oglądali gdy rechotałem rozbawiony opisem Dnia Wyboru.
Autor
Podobno John Flangan wymyślił historię o zwiadowcach dla swojego syna aby zachęcić go do czytania i dopiero potem ją opublikował. Nasuwa to skojarzenie z Tolkienem, który napisał Hobbita dla swoich dzieci. Na szczęście dla nas pan Flangan jest trochę bardziej płodnym pisarzem niż Tolkien i napisał prawie 20 książek (12 z serii Zwiadowcy). Poniżej film, gdzie mówi o książce po angielsku.
Autor pomógł swojemu synowi i wielu innym młodym ludziom zainteresować się literaturą. Na jego stronie można nawet znaleźć materiały dla nauczycieli - poradnik dla nauczycieli (strona autora).
Lektor
Aktor Tomasz Sobczak ma spory dorobek jako lektor. Czytał między innymi Bankructwo małego Dżeka. Pan Tomek lekko zmienia głos dla każdej postaci oddając charakter i wiek. Jego charakterystyczny głos doskonale nadaje się do tej książki.
Podsumowanie
Książkę wyróżnia ciekawa historia i żywy, dowcipny język autora. Choć historia jest pisana dla młodych ludzi, spodobała się nie tylko moim dzieciom, ale także mnie (szczególnie humor). Również moja żona przesłuchała oba audiobooki, a teraz czyta dalszą historię.
Janusz Korczak miał niezwykły talent - potrafił nauczać w interesujący sposób i jednocześnie uczyć. Historia Dżeka Fultona to w przystępny sposób przedstawia podstawowe zasady ekonomii. Młody chłopiec zaczyna od prowadzenia biblioteki, a potem zakłada spółdzielnię. Dżek uczy się przedsiębiorczości, a wraz z nim czytelnicy.
Ponadczasowość
Czy pozostała aktualna w czasach globalnej gospodarki? Bankructwo małego Dżeka zostało pierwszy raz wydane w 1924 r. Od tamtej pory wiele się zmieniło i sporo osób uważa, że ta książka jest przestarzała.
Moim jednak zdaniem wcale tak nie jest. Przecież historia Dżeka to nie ma być podręcznik ekonomii, a prosta historia zrozumiała dla dzieci. I tak jest. Książka Korczaka wyjaśnia podstawowe terminy ekonomiczne takie jak: ryzyko, kalkulacja oraz asekuracja. Dzięki temu wspaniale nadaje się jako wstęp do ekonomii. Pewnie nawet wielu dorosłym przydałoby się poznać te terminy ;-)
Zawiera też ciekawe posłowie wyjaśniające czasy, w których książka powstała. Posłowie to jednak jest chyba bardziej interesujące dla dorosłych niż dla dzieci.
Lektor
Aktor Tomasz Sobczak ma spory dorobek jako lektor. Czytał też kilka książek dla dzieci. Świetnie się do tego nadaje i bardzo dobrze pasuje do książki Korczaka dla dzieci.
Podsumowanie
Książka moim zdaniem to obowiązkowa pozycja, którą powinno przesłuchać każde dziecko. A sposób napisania sprawia, że nie trzeba ich do tego zmuszać. Korczak naprawdę dobrze znał dzieci i wiedział jak opowiadać, aby je zainteresować.
Rzadko się zdarza, że jednego audiobooka można kupić w tylu różnych sklepach. Publio i Virtualo oferuje najniższą cenę. Można zaoszczędzić ponad 1zł ;-)
